Münir Mazhar Kamsoy

             Merhaba sevgili okurlar,

             Bilirsiniz… Hepimizin, geçmişte kalan ve zaman zaman hatırlanan kimi acı, kimi tatlı bazı anıları vardır… Hele öyle bazı anılar vardır ki yaşamda, derin izler bıraktıkları için onlar, kolay kolay silinmez usumuzdan… İşte onlar hatırımıza geldiğinde, bir süreliğine olsun geri döner, birden, dalıp gidiveririz geçmişte bıraktığımız o günlere… Benim de, herkes gibi geçmişte kalan işte böyle bazı anılarım vardır ve ben ne zaman onlar hatırıma gelse dalar giderim geçmişte kalan o günlere…

            Farkındaysanız eğer, kaç zamandır bu köşede “Düğüncülerimizi” yazıyorum…

            Müzik…

            O, hepimizin bildiği, yaşamımızın adeta bir parçası olan müzik… Tartışmasız bir insan gerçeği olan müzik… Düğünlerimizde yaptığımız da o… Öyle değil mi? Kimi zaman coşturan bizi orada, kiminde eğlendiren… Orada çalınan çalgılar… Orada dinlediğimiz müzik…

          İşte... Biraz önce söz ettiğim anılarımdan birini, içinde, kimi çalgıların da konuşulduğu müzikle ilgili olan bir anımı, bu hafta sizlerle paylaşayım istedim sevgili okurlar...

         1986 yılıydı…

         Çalıştığım kurum, “SEKA Dalaman Müessesesi”nde müzikli geceler düzenliyoruz… Çok beğeniliyor ve büyük ilgi de görüyoruz…

         Kurum mensupları ve davetliler, sembolik bir ücretle katılıyor bu müzikli-yemekli gecelerimize…

         Gecenin geliri ise bir ilkokulumuza bırakılıyor… Yine kurumun adını taşıyan, kurumun kol kanat gerdiği ve içinde, kendi çocuklarımızın da öğrenim gördükleri bir ilkokulun “Okul Aile Birline” bağışlanıyor yani gelir… Bu amaçla başladık…

        İki ay da bir yapacağız bu etkinlileri… Öyle kararlaştırdık… Etkinliğimizi şöyle  plânlıyorduk:

        İlk bölümde, Türk Halk Müziği eserleri sunacağız davetlilere… İkinci bölümde de Türk Sanat Müziği eserleri yer alacak…

        Programın iki solisti var ve tabii ayrı ayrı saz ekipleri… Türk Halk Müziği eserlerini okuyacak olan yine aynı kurumda çalışan bir arkadaşımız… Türk Sanat Müziği eserlerini de naçizane ben okuyacağım…

        

        Eser seçiminden tutun, sıralamasına… Sahnede kimin ne giyeceğinden, kimin nereye ve nasıl oturacağına varıncaya değin… İnanın… Tartışmadığımız, hiçbir ayrıntıyı bırakmıyoruz aramızda konuşmadık…

        Provalar, saat 1700 de, fabrikadan mesai çıkışından sonra kurumun kışlık sinemasının sahnesinde başlayıp 20.00 ye değin sürüyor, akşam yemeği sonrası, gece oturmalarında evlerimizde de devam ediyor… Size yalan gelir belki… İnanın… Böylesine ciddi bakıyoruz olaya…

       Çalıştırıcımız, içimizden bir arkadaşımız… Benim de meslektaşım… Yani bir Makina mühendisi… Hem Türk Halk müziğine, hem de Türk Sanat Müziğine aynı düzeyde hâkim olan biri… Geçmişte, her iki dalda kendisini belli düzeyde de olsa yetiştirmiş biri… Provalar sırasında türkücü ya da şarkıcı, eserin bir yerini yanlış mı okudu… Olmaz! Yahut esere geç mi erken mi girdi? Hemen oracıkta noktayı koyar:

         ”Olmaz arkadaş… Orası öyle değil? Bakın, şöyle okuyacaksınız…” der türküyü veya şarkıyı alır… O bölümü kendisi okur, sonra da tekrar ettirirdi… Taa ki doğru okununcaya dek… Düşünebiliyor musunuz?

       Yaptığımız bu işlerden para filan almıyoruz ha! Para kazanmak için yapmıyoruz bütün bunları… Ta en başta ifade etmeliydim aslında bunu… Ama şimdi aklıma geldi… Onun için şimdi yazıyorum…

       Ekipteki kimi arkadaşlarımızın, bütün gün fabrikadaki farklı birimlerde… Bazılarının ağır işlerin görüldüğü ünitelerde sürdürdüğü, o yoğun çalışmaların ve yorgunluğun ardından… Bir de, tam üç saat boyunca müzik provaları yapıyoruz… İyi mi?

       Niye?

       Mensuplarımıza en iyiyi… En güzel müzikleri… Şarkı ve türküleri dinletebilmek için… 

       Davetliler, kendi mensuplarımız, aynı kurumun çalışanları da olsa, bizi dinlemeye gelecek olan insanların her biri, nihayet birer dinleyicidir ve onlara, en iyi müziği sunmak bizim görevimiz olmalıdır diye düşünüyorduk çünkü…

      Onları bir süreliğine de olsa, hiç tanımadığımız, ilk kez orada karşılaşacağımız insanlarmış gibi düşünüyor ve o yüzden titiz davranmalıyız diyorduk…  Bu anlayış üzerine çalışıyorduk…

        Hemen belirtmeliyim. Bu çalıştırıcı arkadaşımız hiç nota bilmezdi. Ama bir şeyi çok iyi bilirdi:

        Doğru okumayı ve doğru çalmayı…

        Bir eserin türkü ya da şarkı… Onların yanlış ve kusurlu ne okunmasına ne de çalınmasına asla tahammülü yoktu… Hiç hatırlamıyorum… Bu değerli arkadaşım, işte gerçekten böyle biriydi…

       Az kalsın unutuyordum… Bu arkadaşım,  hemen hemen aynı ölçüde, hem iyi bağlama, hem de iyi ut çalardı…

       “Düğüncü” olduğunu ve yıllarca oturduğu kent olan İzmir’de, düğünlere gittiğini, bu işi yaparak para kazandığını, böylece üniversiteye de devam ederek “Mühendislik” eğitimini bitirdiğini, çok sonraları öğrendiğimde epey şaşırmıştım…

      İşte bu çalışmaları yaptığımız sıralardı… O geceleri, mensuplarımıza sunduğumuz günlerde oldu “o” arkadaşımızla tanışmamız…

      “Onu” ve onunla ilgili bir başka anımı da, bir daha ki haftaya diyor ve bu hafta kendisini tanıyacağımız bestekârımıza dönüyorum sevgili okurlarım…

       Ha… Bu değerli arkadaşımı merak eden okuyucularım olabilir belki… Onun adını iftiharla yazıyor ve kendisine bu köşeden selam ve sevgilerimi gönderiyorum:

       Sayın İbrahim Ertuğrul-Makina Mühendisi…

      Münir Mazhar Kamsoy:

      Bu hafta kendisini tanıyacağımız bestecimiz aslında bir mülkiyeli. Münir Mazhar Kamsoy… Bestecimiz, 1891 yılında İstanbul’da Üsküdar’da dünyaya gelir. Babası Doktor Mazhar Paşa’dır. Kamsoy, mülkiyeyi bitirdikten sonra, mezun olduğu okulda kalır ve orada çalışmaya başlar. “Siyasi-Medeni Tarih” müderris yardımcısı olur. Daha sonra İsviçre’ye giden ve Cenevre Üniversitesi’nde eğitimini sürdüren bestecimiz, askerlik hizmetini yapmak için yurda döner. Askerliğini “Birinci Dünya Savaşı”nda yedek subay olarak yapar Kamsoy. Dışişleri Bakanlığı’nda önce umumi kâtip, daha sonra haberleşme müdürlükleri görevlerinde bulunur. Bir süre Ziraat Bankası’nda da çalışır. Ayrıca emekli olduğu 1956 yılına değin, yaklaşık 30 yıldan fazla İstanbul’un pek çok lisesinde Fransızca dersleri verir.

     Çeşitli dergi ve gazetelerde de yazılar yazar.

     Müziğe 7 yaşlarında iken önce “akordeon” çalarak başlar. Sonra kemanda karar kılar.

     Kemani Tatyos Efendi’ye 2 yıl boyunca devam eden bestecimiz, Üsküdarlı Kaşıyarık Ziya Bey’den de pek çok eser meşk eder.

     1920 yılında Musa Süreyya Bey’in piyanosu eşliğinde, birlikte kemanla birkaç de konser verirler.

     Besteciliğe, Beşiktaş Kulübü Başkanı Avukat Abdülkadir Karamürsel’in teşviki ile başlayan Kamsoy, ilk şarkısını 1924 yılında yapar. Uzun bir süre hiç eser bestelemez. İkinci eseri olan Yegâh saz semaisi ile yeniden beste yapmaya başlayan bestecimiz, 20 ye yakın güzel saz eserleri besteler. Bunların dışında bestecimizin musikimizin diğer formlarında yaptığı 6 adet eseri daha bulunmaktadır.

                                                                                                 Esenlik dileklerimle. Hoşça kalın

  

  

Related Articles

d1391c5b14123.gif